χωρις

Τελειώνει ο μήνας και μόνο ευχές πρόλαβα να σημειώσω κάπου στις αρχές, λάθος στο τέλος του προηγούμενου!
Όλα γύρω βιαστικά, τρέχουν και εμείς μαζί τους. Τα γεγονότα έτσι όπως παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ αποκαρδιωτικά, καθώς έχουμε αφήσει όλα τα σπουδαία και επιτρέπουμε να μας συμπαρασύρει ένας οχετός με δια πλεκόμενα ροζ χρωμάτων…Τα συναισθήματα μου απογοήτευση, ντροπή, θυμός που αφορούν τις απαξίες γύρω μου. Όμως σήμερα πρωί-πρωί γύρισα το βλέμμα μου γύρω κι είδα ανθισμένες μυγδαλιές! Το ροζ αυτή την φορά με γαλήνεψε. Διάφορες σκέψεις άρχισαν να στριφογυρίζουν στο μυαλό όπως, κοίτα να δεις την μυγδαλιά που ανθίζει στο καταχείμωνο! Όλα γύρω παγωμένα κι εκείνη τα καταφέρνει…Νικά το κρύο βγάζει την γλώσσα στον Χειμώνα!
Ναι άνθρωποι έχουμε κι εμείς τις επιλογές μας. Ας κλείνουμε τις πόρτες σε όλα τα κανάλια όπου εισρέουν όλων των ειδών οι δυσλειτουργίες και ας ανοίξουμε σε εκείνες που το αεράκι σπρώχνει τα ροζ λουλούδια των δένδρων που τολμούν κι ανθίζουν στο καταχείμωνο!
Πως θα τα καταφέρουμε; Μα είναι απλό, δεν έχουμε παρά να ρωτήσουμε τις μυγδαλιές...

Υ.Γ. Γενάρης, φεγγάρι που κάνει παγωνιά στις σκηνές.