Αμφιθυμίες

Ήταν μια φορά κι εναν καιρό ένας κένταυρος. Ένα απόγευμα έκανε περίπατο στο λιβάδι και πείνασε."τι να φάω;" σκέφτηκε. "Ένα σάντουιτς ή ένα δεμάτι άχυρο;" κι επειδή δεν μπορούσε να αποφασίσει έμεινε νηστικός. Ήρθε το βράδυ κι ο κένταυρος θέλησε να κοιμηθεί."Που να κοιμηθώ;" σκέφτηκε. "Στο σταύλο ή σε ένα ξενοδοχείο;" κι επειδή δεν μπορούσε να αποφασίσει έμεινε άυπνος. Πεινασμένος και άυπνος αρρώστησε. "Ποιον να φωνάξω΄;" σκέφτηκε ."Τον γιατρό ή τον κτηνίατρο;" Η αρρώστια του χειροτέρεψε και καθώς δεν μπορούσε ν' αποφασίσει ποιο γιατρο να καλέσει ο κένταυρος πέθανε.
Ο κόσμος του χωριού πλησίασε το πτώμα κι όλοι ένιωσαν λύπη. "Πρέπει να τον θάψουμε" είπαν."Που όμως στο χωράφι ή στο νεκτροταφείο;"....
Αργεντινό παραμύθι.

χωρίς λόγια

τα χτένια των ανέμων!

Όνειρο

Χθες ονειρεύτηκα. Έναν κόσμο όπου όλοι χωρούσαμε, έναν κόσμο όπου όλοι μοιραζόμασταν, έναν κόσμο που άκουγε, αγκάλιαζε, λογάριαζε. Ήταν ένα όμορφο όνειρο. Ξύπνησα το πρωί με μια γλύκα και έγχρωμες σκέψεις, σκέφτηκα ότι υπάρχουν πολλά χρώματα και όχι μόνο, υπάρχουν πολλές αποχρώσεις του ίδιου χρώματος και όχι μόνο, τόνοι και χροιές, τόσες διαφορετικές γωνίες που σκάει το φως….χωρέσανε όλα αυτά στο όνειρό μου. Έδεσαν όλες οι αποχρώσεις, οι σκιές, οι εικόνες, σε λευκό καμβά. Υπήρχε αρμονία, αλλά και οι αντιθέσεις βρήκαν την θέση τους.
Βγήκα πρωί- πρωί στο μπαλκόνι με την περίσσια θέα κι είδα να ξαπλώνεται στα μάτια μου η μικρή μου πόλη. Το λιμάνι, το ακρωτήρι, τα σπίτια στοιβαγμένα κατά μήκος της θάλασσας. Είδα στο τοπίο τα χρώματα κι ένιωσα έκπληξη, υπήρχε αρμονία. Ο ουρανός συννεφιασμένος, στο μέρος του ήλιου άσπριζαν τα σύννεφα, η θάλασσα με όλες του μπλε τις αποχρώσεις. Και ήρθε στη σκέψη μου η λέξη αρμονία. Έξω υπάρχει, η φύση και η αρμονία πάνε μαζί. Εμείς όμως οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές χάνουμε την ευκαιρία να την διακρίνουμε. Όταν αυτή ξεπροβάλλει με όποιο έναυσμα, ερέθισμα, καλοδεχούμενη. Όμως το θέμα είναι πως θα μπορούσαμε να την διακρίνουμε συχνότερα, δίχως να περιμένουμε το εξωτερικό ερέθισμα,δίχως να περιμένουμε το όνειρο. Αυτό ακριβώς μας καλεί η εποχή μας να κάνουμε, να διακρίνουμε πίσω από όσα φαίνονται, να βλέπουμε όσες περισσότερες αποχρώσεις μπορούμε, να έχουμε στο νου μας και το μέρος του παγόβουνου το αόρατο, αυτό που είναι κάτω από το νερό… Για όλα αυτά χρειάζεται να κάνουμε έναν κόπο παραπάνω; Όχι δεν είναι κόπος όταν η πορεία χρωματίζεται. Είναι ένα τσακ αχ! πόσο μ’ αρέσει αυτή η λέξη, το γλωσσικό μόριο που δεν τονίζεται κι όμως είναι τόσο τονισμένο! Τσακ
Είμαι χαρούμενη σήμερα, δεν έχει σημασία που το όνειρό μου έδρασε για να δω την αρμονία. Αύριο χρειάζεται να φορέσω και πάλι το βλέμμα που έχει την ικανότητα να βλέπει το αόρατο να διακρίνει τις σκιές στις σκιές, να ξεχωρίζει την γωνία της ηλιακτίδας χωρίς μοιρογνωμόνιο. Αφού το μπόρεσα μία, δυστυχώς μπορώ…
Ο κόσμος μας αν τον κοιτάζεις από μακριά καίγεται μέσα σε φλόγες κάθε λογής πολέμου. Ο πόλεμος για να γίνει ειρήνη στον κόσμο πάλι μέσα από την φωτιά την ίδια θε να περάσει!
Για να χωρέσουμε στον κόσμο να έχουμε την αίσθηση ότι υπάρχει μοίρασμα, ομορφιά, αδερφοσύνη, κοινότητα, έχουμε κάθε πρωί, κάθε βράδυ, κάθε στιγμή να κάνουμε τον κόπο να διαλέγουμε γυαλιά όπου διακρίνουν την αρμονία. Κι ύστερα να την δουλέψουμε λιγάκι, να την πλάσουμε στην παλάμη μας, να την γυρίσουμε μπρος-πίσω, να την ξετυλίξουμε από τα περιττά περιτυλίγματα και να την προσφέρουμε στον εαυτό μας, στον φίλο μας, στον συντοπίτη μας …

"Kι ότι δεν υπάρχει χρυσόμαλλο δέρας είναι ψέματα, ο καθένας από μας είναι το χρυσόμαλλο δέρας του εαυτού του. Κι ότι δεν αφήνει ο θάνατος να το δούμε και να το αναγνωρίσουμε είναι απάτη , πρέπει να αδειάσουμε τον θάνατο απ' αυτά που τον έχουν παραγεμίσει, να τον φτάσουμε στην απόλυτη καθαρότητα, για να αρχίσουν να ξεχωρίζουν μέσα από αυτόν τα αληθινά βουνά και η αληθινή χλόη ο γδικιωμένος κόσμος γεμάτος δροσοσταλίδες που λάμπουν καθαρότερες από τα πολύτιμα δάκρυα.
Να τι είναι αυτό που περιμένω κάθε χρόνο με μια ρυτίδα περισσότερο στο πρόσωπο μια ρυτίδα λιγότερο στην ψυχή… Την πλήρη αντιστροφή την απόλυτη διαφάνεια… Ελύτης "Ανοιχτά χαρτιά"

Υ.Γ.Ι)
"τι είναι οι τέσσερις εποχές;
Ένα παγώνι, μια γαλιάντρα και δυο μεγάλες θάλασσες..."
Υ.Γ. ΙΙ)
ΟΚΤΩΜΒΡΗΣ: ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Φθινόπωρο

Βρέχει, υγρή φθινοπωρινή βροχή, γεμίζει την θάλασα της μικρής μου πόλης! Ηχηρές οι σταγόνες, γεμάτες δροσιά που αναζητούσε το καλοκαίρι στις ζεστές του μέρες. Το φθινόπωρο άφθονη, μα η κάθε εποχή με τα δικά της. Αλήθεια τι παράξενο η φύση όλα τα ξέρει, ακολουθεί κανόνες με αρχές και τέλη, κι ο κύκλος της ζωής ξεκάθαρος λίγο πολύ. Το καλοκαίρι ο ήλιος καίει, τα δένδρα έχουν ήδη δώσει τους καρπούς. Το Φθινόπωρο ρίχνουν τα φύλλα τους, παίρνουν τον χρόνο ώστε την Άνοιξη να ξανανθίσουν. τόση σοφία! Όλη έξω, κάτι έχω να την κάνω, κάτι έχουμε να την κάνουμε!
Άννα Άννου

Υ.Γ. Συνεχίζεται...